Wyszukiwanie

Międzynarodowa ścieżka poznawcza Górami Łużyckimi i Żytawskimi

Trasa prowadzi przez skały Białe Kamienie (Bílé kameny), Krucze Skały (Krkavčí skály) na czesko-niemieckie przejście graniczne Hrádek nad Nisou – Loučná/Hartava i dalej przez Töpfer i z powrotem przez przejście graniczne Lückendorf /Petrovice. Potem prowadzi do pałacu Lemberk i z powrotem do Jítravy przez Polesí. Trasę głównej ścieżki można skrócić dwoma oznakowanymi drogami łączącymi – Polesí – Horní sedlo i Petrovice – Krásný důl.

Szlak ścieżki poznawczej prowadzi przez wschodnią część Gór Łużyckich i Żytawskich, częściowo po linii wyraźnego zaburzenia geologicznego, tzw. osuwu łużyckiego. Na 27 przystankach zapoznaje turystów z atrakcjami przyrodniczymi i kulturalnymi, historią osadnictwa, turystyki i wspinaczki górskiej po obu stronach pogórza. 

Białe Kamienie (Bílé Kameny)

Zabytek przyrody Białe Kamienie (Bílé kameny), zwany też ludowo Słonie Kamienie (Sloní kameny), przypomina rzeczywiście grzbiety stojącego stada słoni, a jego szczególną cechą jest jasny, niemal czysto biały kolor piaskowca. Formację skalną tworzą skośnie nachylone warstwy jasnego piaskowca. W przeszłości piaskowce ulegały silnej erozji, w wyniku, której dochodziło do stopniowego rozszerzania szczelin i wietrzenia powierzchni skał, aż uzyskały obecną postać. W skałach jest kilka szczelinowych zagłębień i małych jaskiń. Największa jaskinia ma długość ok. 6 m. W jednej ze skał jest też miniaturowy tunel skalny o długości ponad 4 m.

Kozie Grzbiety (Kozí hřbety)

Piaskowcowe skały, których południowo-zachodnią stronę tworzą stosunkowo gładkie, pochylone powierzchnie, natomiast na północnym zachodzie opadają w dół stromymi urwiskami skalnymi o wysokości do 20 metrów. Przebiega tędy ważna granica geologiczna nazywana osuwem łużyckim. Z ich grzbietu rozciąga się piękny widok na zachodnią część Gór Łużyckich i Českolipska oraz na północ przez dolinę Nysy Łużyckiej daleko w stronę Niemiec. Pod szczytem grzbietu znajduje się szereg starych kamieniołomów, z których wydobywano wysokiej jakości piaskowiec jako kamień budowlany.

Töpfer

Góra stołowa o wysokości 582 m n.p.m. jest znana przede wszystkim z mnóstwa osobliwych kształtów piaskowcowych formacji na szczycie, malowniczej gospody Töpferbaude i wspaniałego widoku krajobrazu Górnych Łużyc, Karkonoszy, Gór Izerskich i Zagłębia Żytawskiego. Dominantą Töpferu jest Skalna Brama (Skální brána), ze względu na kształt w przeszłości nazywana też Koroną (Koruna), udostępniona na przełomie XIX i XX wieku jako punkt widokowy dzięki metalowym kręconym schodom.

Popowa Skała (Popova skála)

Popowa Skała (Popova skála) (565 m) to potężna piaskowcowa formacja skalna. Między głazami nagromadzonymi na północnej stronie skały powstała mała brama skalna i kilka mniejszych jaskiń. Na szczycie jest udostępniony punkt widokowy z panoramicznym widokiem szerokiej okolicy.

Scharfenstein

Scharfenstein to znacząca formacja skalna niedaleko miejscowości Oybin i Lückendorf.Na północnej stronie masywu skalnego są do dziś widoczne pozostałości wykutych schodów, co do których zakłada się, że pochodzą już ze średniowiecza, kiedy Scharfenstein miał być wykorzystywany jako punkt obserwacyjny. Z przygotowanego punktu widokowego na szczycie rozciąga się piękny panoramiczny widok na Góry Żytawskie, Oybin, Hvozd i Luż (Luž), na południowym wschodzie widać grzbiet Jesztedu a przy dobrej widoczności również Góry Izerskie i Karkonosze.

Lemberk

Lemberk był pierwotnie granicznym zamkiem strażniczym na Żytawskim szlaku handlowym. Z pierwotnej formy budowli, pochodzącej z czasów, kiedy przebywała tu św. Zdzisława, zachowała się tylko cylindryczna wieża, pozostałe części zostały zakryte renesansowymi i barokowymi przebudowami. Wewnątrz pałacu największe zainteresowanie wzbudzają: kaplica, sala biesiadna z cennym kasetonowym stropem i malowanymi scenami z bajek Ezopa, kancelaria pańska z sejfem z początku XIX wieku, tzw. czarna kuchnia, zbrojownia i tzw. pokoje liebigowskie, które przypominają czasy, kiedy znana rodzina fabrykantów włókienniczych mieszkała na dziś niedostępnym zamku Nowy Falkenburk na przełomie XIX i XX wieku. W pobliżu pałacu znajduje się barokowy ogród i tzw. Źródełko Zdzisławy.

 

Horní Sedlo

Horní Sedlo to niewielka osada rekreacyjna w przełęczy między Grzbietem Jesztiedzkim (Ještědský hřeben) i Górami Łużyckimi. Data jej założenia nie jest znana, pierwsza pisemna wzmianka pochodzi dopiero z 1628 roku, kiedy osada należała do dóbr grabštejnskich i żyli w niej przede wszystkim drwale.  Dziś służy głównie do celów rekreacyjnych. Pobliskie Górne i Wronie Skały (Horní i Vraní skály) często odwiedzają pasjonaci wspinaczki, którzy przybywają tu romantyczną Ścieżką Wspinaczy (Stezka horolezců). Przy drodze nad miejscowością znajdziemy potężną lipę i kapliczkę, obok której możemy zobaczyć jeden z wielu zachowanych schronów, tzw. rzopików, lekkich obiektów fortyfikacyjnych z linii obronnej budowanej w latach 1937–1938.

Wzgórze Rozbójnickie (Loupežnický vrch)

Wzgórze Rozbójnickie (Loupežnický vrch) (539 m) to stosunkowo płaskie bazaltowe wzgórze z dwoma szczytami z ograniczonym widokiem. Kiedyś być może stał tu zamek Winterstein, który służył prawdopodobnie do ochrony szlaku handlowego łączącego Czechy z Łużycami. Nazwa Větrov, którą ruiny noszą obecnie, jest współczesna i nie ma historycznego uzasadnienia. W przeszłości zamek został prawie całkowicie rozebrany (prawdopodobnie w 1442 roku po zawaleniu się), dlatego dziś nie ma już po nim żadnych śladów. Informacje o jego istnieniu są sprzeczne, nie jest więc pewne, czy kiedykolwiek stał tu jakiś zamek. 

Przy sośnie Tobiasza (Tobiášova borovice)

Sosna Tobiasza (Tobiášova borovice) stoi na leśnym rozdrożu przy czerwonym szlaku turystycznym. Ponad 100 lat była ważnym punktem orientacyjnym wśród rozległych lasów, przy którym zatrzymywali się nie tylko turyści, ale również przemytnicy. Około 1800 roku podczas wyrębu lasu kupiec Tobias Kunze z miejscowości Dolní Sedlo zlecił pozostawienie tej sosny i zawiesił na niej obrazek swojego patrona św. Tobiasza, skąd wzięła się późniejsza nazwa drzewa. Droga stanowiła kiedyś granicę majątków grabštejnskiego i jablońskiego, którą do dziś przypominają kamienie graniczne z datą 1723 i wyrytymi literami G (Gabel = Jablonné) i GS (Grafenstein = Grabštejn). 


Informace o trase

 
load