Po jego śmierci w 1582 roku budowę dokończyła wdowa Maria z Martinic. Zamek miał dwa piętra, pierwsze kamienne a górne drewniane z galeriami i wieżyczką na kalenicy dachu. Był ozdobiony sgraffitami i napisami. W okresie wojny trzydziestoletniej został mocno zniszczony a górne piętro spłonęło. Podczas remontu napisy i dekoracje zostały przykryte tynkiem. W 1868 roku hrabia Jan z Harrachu kazał usunąć tynk, ale udało się uratować już tylko resztki dekoracji ścian zamkowych. W 1994 roku elewacja zamku została odrestaurowana.

Część ekspozycji zamku poświęcona jest J. A. Komeńskiemu, który przebywał tu kilka miesięcy przed swym odejściem na wygnanie w 1628 roku.